Op 13 februari, daags voor de klassieke Valentijn, staken we ons Hutsepotbosje – bijna een jaar oud – even in een trouwkleedje... Nét voor de actie zorgde een mooie hagelbui voor dit witte kleedje en nét erna was het een dikke sneeuwbui die deze taak op zich nam... Tussen deze twee buien door zorgden de vele prachtige trouwkleden voor een oogverblindend wit decor..

Zo’n 150 actievoerders versierden een ‘boom van een eik’ of een schat van een ‘Linde’ of een ‘ Els’. Priester Valentino, voor de gelegenheid ook maëstro van de sambaband, zegende in recordtempo alle huwelijken muzikaal in.
Zo’n 100 andere actievoerders namen de rol van getuige op zich, en genoten van het samba-spectakel. Ook de zon scheen zich te vermaken met het hele zotte gebeuren. Er werd honderduit gefeliciteerd, en gewenst dat het huwelijk eeuwig zou stand houden.

Na de feestelijke plechtigheid volgde een gezellige receptie met aansluitend een óverheerlijk feestmaal – hartige hutsepot, wat had je gedacht – gemaakt door de meesterkoks van Kokkerellen.

En dáár nog eens bovenop genoten we massaal van de Brugse folkgroep Koentekraafs, een optreden waar de meiden van Laïs nog van kunnen leren!

Dat feestgedruis was allemaal héél leuk... maar toch niet voor herhaling vatbaar! Achter al die vreugde schuilden ook gevoelens van verbittering en onbegrip.
Hopelijk zullen in de toekomst geen acties meer nodig zijn, omdat geluisterd werd naar onze terechte argumenten om een andere plaats te zoeken voor het wetenschapspark. En hopelijk blijven onze echtgenoten de bomen hier staan, en zullen nog vele generaties mogen genieten van hun aanwezigheid.